Bridgeclub Heino, een levendige historie en frisse gezichten. (blog 2)

Elk lustrum van een club is doordesemend met  geschiedenis en anekdotes en  kent de uitdaging om het voortbestaan te garanderen. En elke geschiedschrijving belicht maar enkele aspecten en nooit het geheel.  Jan Brummelhuis was natuurlijk niet de enige initiatiefnemer. Aanvankelijk waren het drie heren die hun schouders er onder zetten: Bert van den Hoogen, Gerard Schulte en Jan. Zij besloten in 1991 om een bridgeclub op te richten. Een bevriend notaris maakte zich verdienstelijk door de oprichtingsakte voor zijn rekening te nemen . Of hij daarvoor ooit betaald is, verhalen de annalen niet. Maar er was werk aan de winkel. Er moesten leden komen, statuten worden opgesteld en er moest een door de leden gekozen bestuur komen.

Lees hier de statuten:

Dat gebeurde op 20 februari 1992. Het was de eerste officiële ledenvergadering. De club had op dat moment 76 leden. Voor de bestuursfunctie hadden de volgende vijf kandidaten zich beschikbaar gesteld: de drie heren en de dames Wies Gerritsen en Aleid Nieuwenburg. Zij werden bij acclamatie gekozen. Heino heeft vanaf dat moment een bridgeclub die aan voorwaarden voldeed en de bestuurlijke verantwoordelijkheid om de club in stand te houden nam een aanvang. Voorwaar een hele verantwoordelijkheid. Het eerste bestuur en alle daarop volgende hebben ervoor gezorgd dat we nog altijd met de toekomst  bezig zijn door drives te organiseren en cursussen aan te bieden.

Anita Disselhorst is een cursist van vandaag. Ze heeft jaren voor de klas gestaan in het basisonderwijs in Heino. Ze vertelt daar aanstekelijk over. Over ‘hart voor de kinderen hebben’, maar vooral over duidelijk zijn en grenzen stellen in je onderwijs. Het moet goed geweest zijn als leerling bij haar en veilig. Tot aan haar pensioen was ze wars van bridgen. Ze werd vaak gevraagd, maar had besloten dat bridge iets voor oude mensen was, en dus niet voor haar. Net gepensioneerd ging ze daar afgelopen jaar toch anders over denken en besloot de cursus te gaan volgen. En ze vindt het heerlijk en inspirerend. Op weg ernaar toe op de fiets verheugt ze zich al op al wat komen gaat. Bridge is voor geen geheimtaal waar ze geen vat op heeft en die haar onzeker maakt, maar een Sinterklaas cadeautje. Net als bij een surprise weet je niet wat er in zit, waar het naar toe gaat en wat je er mee moet.

Een vrolijk perspectief, wat ongetwijfeld niet voor iedereen geldt. Net als de andere cursisten van deze lichting speelt ze elke donderdagavond ‘ officieel’ mee om te ervaren wat het spelen op de club inhoudt. Of ze lid wil worden, weet ze nog niet. Het is niet altijd gemakkelijk om je te concentreren. Iets meer stilte zou wenselijk zijn. Vooral niet even stil kunnen blijven staan bij je fouten of niet hardop mogen meedenken met de dummy – is toch je partner!- is een uitdaging. Dat kan wel als je thuis bridget. Tegelijkertijd beseft Anita dat je daarmee wellicht op een te laag niveau blijft hangen. En dat past nou ook weer niet bij haar drive om zichzelf altijd weer te verbeteren. Twijfel dus over lid worden. Maar niet over bridge. Ze geniet van het spel, van de ontmoeting met nieuwe mensen. Met zes dames vormt ze een erg leuk clubje dat elke week thuis oefent. En ja, bridge is niet alleen voor oude mensen. Integendeel, het traint je hersens en dat is voor iedere leeftijdscategorie belangrijk, weet ze als geen ander. Jammer van die twijfel, maar wie weet.